اتـاق آبـی

شنيدم که بعضی‌ها تو دانشگاه نهايت جنتلمنگی (= جنتلمن بودن) رو از خودشون نشون دادن. اينطوری که پول‌هاشون رو روی هم گذاشتن و برای دختران هم‌کلاسی گل و هديه و ... خريدن. اين چيزها معمولاً فقط به گوش آدم می‌رسه. اما پسرهای کلاس ما که نهايت جنتلمنگی هستند، گل و هديه که هيچی، اصلاً‌ به روی مبارکشون هم نياوردند. وقتی می‌شه ازشون انتظار به جا آوردن کارهای حاشيه‌ای و اين چنين فرعياتی رو داشت، که تمام موضوعاتی که عمل به اون‌ها واجب محسوب می‌شه، به موقع انجام بشه. خب وقتی نمی‌شه، کلاً انتظار آدم هم پايين می‌آد.

چون الان تو هر سايت و وبلاگی که بری در مورد حقوق زن قلم‌فرسايی کردند، از تکرار مکررات پرهيز می‌کنم، چون از اين کار بدم می‌آد. بعلاوه‌ی اين جمله که "بايد حقوق زنان را رعايت کنيم". اين جمله خودش پر از ايراده. يعنی اين که دوباره به مردان اين باور رو می‌ده که اون‌ها در جايگاهی هستند که اجازه دارند حقوق زنان رو ناديده بگيرند يا بالعکس. يعنی دادن حق ديگه‌ای به مردان، که برای زنان قايل نيستند. به همين خاطره که ما هيچوقت نمی‌شنويم که بايد به حقوق مردان احترام گذاشت.  

راستی بايد از پرشين بلاگ به خاطره تبريکش تشکر کرد.

پی‌نوشت: تصميم گرفته بودم که چيزی در مورد حق و حقوق زنان ننويسم. اما بعد از خوندن مطالبی در خصوص اتفاقی که برای تجمع زنان در پارک دانشجو افتاد، به اين نتيجه رسيدم که هيچ چيز نمی‌تونه اين ذهنيت غلطی که سال‌ها بلکه قرن‌ها طول کشيده که بوجود بياد،‌ به اين سادگی‌ها از بين ببره. وقتی که قانون‌گذاران رو جامعه‌ی مردان تشکيل بدهند، خودشون رو در جايگاه برحق گذاشته، به خودشون اجازه می‌دهند که برای همه تصميم بگيرند. حالا چندان مطمئن نيستم از اين‌که تا اين حد بر اجرای حقوق زنان در کشورم پافشاری کردم. اين که سعی کردم واقعيات رو پنهان کنم و حداقل‌ها رو حداکثر جلوه بدم. اگرچه من اينجا برای اين که ذهنيت آدم‌ها رو درباره‌ی کشورم مثبت کنم، کمی دچار اغراق می‌شم و به خودم کاملاً حق می‌دم. اما وقتی که اخباری اين‌ چنينی به همه جا درز می‌کنه، ديگه جای هيچ دفاعی برای من نمی‌گذاره. ديگه چه اهميتی داره که بالای ٪۶۰ ورودی‌های دانشگاه ما رو دختران تشکيل می‌دن. ديگه چه اهميتی داره که ما کلی نماينده‌ی زن در پارلمان داريم و يا زنانی در رده‌های بالا در مقام‌های مشاور و يا مدير. ديگه چه اهميتی داره که در دينمون تا اين حد به مقام والای زن اشاره شده، وقتی که دين برای عده‌ی زيادی فقط يک دستاويزه که هر وقت در تنگنا قرار گرفتند سراغش برند.

خب اين هم روز زن در کشور من که هميشه با غرور از اون ياد می‌کنم. شايد الان لازم باشه به اون‌هايی که از دور دايم در حال جلز و ولز کردن برای عدم رعايت حقوق بشر در ايران هستند، کمی حق بدم.  

نوشته شده در ۱٧ اسفند ۱۳۸٤ساعت ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ توسط رها نظرات ()


Design By : Pichak